تبلیغات
عاشقان ولایت - پاسخ به شبهاتی پیرامون عاشورا
عاشقان ولایت
یا مهدی ادركنی

لینکدونی

آرشیو

لینکستان

← آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

پاسخ به شبهاتی پیرامون عاشورا

1.چرا امام حسین(ع)با اینکه می‌دانست دشمن به سخنانش بی‌اعتناست، تا لحظه آخر آنان را نصیحت می‌کرد و برای آنها دل می‌سوزاند؟!
پاسخ :امام حسین(ع) در واقع از سیرة جدش رسول الله(ص) و پدرش امیرمؤمنان علی(ع) پیروی می‌کرد بررسی غزوات رسول خدا(ص) و سه جنگی که برای امیرمؤمنان علی (ع)پیش آمد نشان می‌دهد که آن دو بزرگوار نهایت خویشتن‌داری را می‌کردند تا دشمن، ارشاد و هدایت شود و کار به قتال و خونریزی نرسد. امام حسین(ع) بر این اساس می‌خواست احتجاج و اتمام حجت کند و راه هیچگونه عذر و بهانه‌ای برای آنها باقی نگذارد، هرچند یکنفر مانند حر بن یزید ریاحی هدایت یابد و حداقل شاهدان، سخنان او را برای غائبان نقل کنند و در مورد ستمگری امویان روشنگری شود و افکار عمومی داوری کند. چنانکه همین گونه شد، و مظلومیت آن حضرت آشکار گردید.

2. چه ضرورتی داشت که امام حسین(ع)در ظهر روز عاشورا و در وسط میدان جنگ و در میان انبوه سپاه دشمن، نماز ظهر بخواند تا به این خاطر عده‌ای از یارانش شهید شوند؟!
پاسخ: اصولاً اختلاف امام حسین(ع) با حکومت بنی‌امیه بر سر دین بود، آنها در دین بدعت‌ها گذاشته و تحریف‌ها به وجود آورده بودند. آنها پایبند به نماز و روزه و سایر آموزه‌های اسلام نبودند. این امر در صحنه کربلا نیز تبلور یافت. صحنة کربلا در روز عاشورا صحنة رویارویی کفر و ایمان بود در حالی که سپاه یزید به دنبال غنایم جنگی و دریافت انعام و جایزه از یزید بودند، یار وفادار امام، ابوثمامه فرا رسیدن ظهر را اعلام کرد و امام نماز خوف را در صحنه جنگ به جا آورد، نمازی که ستون دین است و از ارکان عملی اسلام به شمار می‌رود: "بُنِیَ الْإِسْلَامُ عَلَى خَمْسَةِ أَشْیَاءَ عَلَى الصَّلَاةِ وَ الزَّكَاةِ وَ الْحَجِّ وَ الصَّوْمِ وَ الْوَلَایَةِ"1. آیا امام حسین(ع) می‌توانست نماز را تعطیل کند؟ چه سندی برای قداست قیام امام حسین(ع) از این بالاتر که او به نماز، این قدر اهمیت داد؟ البته امام حسین(ع) طبق آیه 102 سوره نساء که دستور اقامه نماز خوف در صحنه جنگ را بیان می‌کند: " وَ إِذا كُنْتَ فیهِمْ فَأَقَمْتَ لَهُمُ الصَّلاةَ فَلْتَقُمْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ مَعَكَ وَ لْیَأْخُذُوا أَسْلِحَتَهُمْ فَإِذا سَجَدُوا فَلْیَكُونُوا مِنْ وَرائِكُمْ وَ لْتَأْتِ طائِفَةٌ أُخْرى‏ لَمْ یُصَلُّوا فَلْیُصَلُّوا مَعَكَ وَ لْیَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَ أَسْلِحَتَهُمْ وَدَّ الَّذینَ كَفَرُوا لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِكُمْ وَ أَمْتِعَتِكُمْ فَیَمیلُونَ عَلَیْكُمْ مَیْلَةً واحِدَةً "2 نماز به جای آورد. طبق روایتی از امام صادق(ع)، رسول خدا(ص) نیز در غزوه "ذات الرقاع"، نماز را به همان کیفیتی که قرآن مجید بیان فرموده است، با رزمندگان اسلام به جای آورد.3 پس نماز امام حسین(ع) به حکم قرآن مجید و طبق سیرة جدش پیامبر(ص) بود. البته طبق تحقیق تا پایان نماز امام و یارانش (بنا به نقل سید ابن طاووس) تنها یک نفر به نام "سعید بن عبدالله حنفی4و بنا به نقل طبری شخص حنفی دیگری به شهادت رسید.5

3. چرا کسانی چون جابر بن عبدالله انصاری، محمد بن حنفیه، عبدالله بن عباس و عبدالله بن جعفر (همسر حضرت زینب) در کربلا و همراه امام حسین(ع) حضور نداشتند؟
پاسخ: جابر بن عبدالله و عبدالله بن عباس در آن زمان نابینا بودند. اما موضع گیری محمد بن حنفیه و عبدالله بن جعفر جای بحث و بررسی دارد. به نظر می‌رسد این دو نفر مخالف بیعت امام حسین(ع) با یزید بودند و راه آن حضرت را راه حق می‌دانستند و هرگز طرفدار بنی امیه نبوده‌اند اما تفکر انقلابی نداشتند و ریسک پذیر نبودند. و شاید در عین طرفداری از امام، روش مخالفت او را قبول نداشتند. 6

4. امام حسین(ع) با چه سرعتی حرکت می‌کرد که در عرض سه هفته خود را به کوفه رساند؟! چرا كه از هشتم ذیحجه تا اول محرم 22 روز است؛ در ضمن، فاصله بین مدینه تا مکه 470 کیلومتر می‌باشد و از مکه تا کربلا نزدیک 2500 کیلومتر! آیا این داستان نمی‌تواند ساختگی و مصنوعی باشد؟!
پاسخ: با ذهنیت نادرستی که سؤال کننده داشته قضایا و مسافت‌ها با هم خلط شده و تصویر آشفته‌ای ارائه شده؛ از این رو سؤال‌ها و ابهام‌ها به وجود آمده است. باید توجه داشت که امام حسین(ع) به قصد عراق از مکه حرکت کرد نه از مدینه زیرا امام(ع) در 28 رجب سال 60 هجرت ، به قصد مکه حرکت کرد و سوم شعبان به مکه رسید و از آن زمان تا هشتم ذیحجه در مکه اقامت داشت و به دنبال نامه‌های دعوت زیادی که از کوفیان رسید، امام 8 ذیحجه از مکه حرکت فرمود. پس مسافت بین مکه و مدینه از این محاسبات ، در سؤال حذف می‌شود. حال ببینیم مسافت بین مکه تا کربلا چقدر است. اینکه در سؤال آمده است كه این فاصله 2500 کیلومتر بوده، معلوم نیست مأخذش چیست، فاصله بسیار کمتر از این است. بر اساس مطالعات و بررسی‌های جغرافیایی جدید با ابزارهای امروزی، فاصله بین مکه تا کربلا حدود 1400 کیلومتر است نه 2500کیلو متر!7 از طرف دیگر ورود امام و همراهان به کربلا ـ بنابر مشهور ـ دوم محرم بوده است، پس 24 روز در راه بودند. حال اگر مسافت 1400 کیلومتر را به 24 تقسیم کنیم در هر شبانه روز چیزی حدود 60 کیلومتر به دست می‌آید. آیا قافلة حسینی در هر شبانه روز، حتی با احتساب استراحت و نماز و امثال آن نمی‌توانستند 50-60 کیلومتر راه را طی کنند؟ به ویژه آنکه امام نسبتاً سریع حرکت می‌کرد و از پیگیری مسیر حرکت امام بر می‌آید که آن حضرت در بعضی از منازل بین راه، یک شبانه‌روز و در برخی دیگر تنها یک روز و در بعضی جاها چند ساعت توقف می‌کرد و در بعضی از آنها تنها برای اقامه نماز توقف می‌نمود و در بعضی از منازل اصلاً توقفی نداشته است.

5. امام حسین(ع) كه عازم کوفه بود، پس چگونه به کربلا رسید؟! در صورتی که کربلا تا کوفه حدود 200 کیلومتر فاصله دارد؟!
پاسخ: کربلا در کنار و امتداد فرات در هشتاد كیلومتری شمال غربی کوفه قرار دارد، نه 200 کیلومتری آن! چنانکه در نقشه جغرافیایی به خوبی مشاهده می‌شود، امام از جنوب به سمت شمال حرکت می‌کرد. در تاریخ و مقتل آمده است که در مسیر کوفه، سپاه حرّ از طرف عبیدالله بن زیاد در منزلی به نام "ذوحُسَم" به اردوی حسینی رسید و اعلام کرد که مأموریت دارد مانع حرکت او به سوی کوفه شود. امام به تهدید او ترتیب اثر نداد و عازم پیشروی شد، حرّ گفت پس به سمتی برو تا تو را به کوفه نرساند، تا دستور بعدی به من برسد، چرا که من مأمور جنگ با تو نیستم، بلکه مامور جلوگیری از ورود شما به کوفه هستم، به این ترتیب به پیشنهاد حر، امام و سپاه حر رو به شمال از ذوحُسَم به بعد به سمت چپ روانه شدند و پس از طی چند منزل به کربلا رسیدند و امام در آنجا اردو زد. حر نیز روبروی قافله حسینی اردو زد. موقعیت انشعاب مسیر امام از ذو حُسَم به بعد تا کربلا از مسیر مستقیم کوفه، در نقشه جغرافیایی، کاملاً روشن است به این گونه امام، بدون ورود به کوفه با انتخاب اضطراری راهی نیم دایره‌ای، از حدود 50 کیلومتری کوفه عبور کرده در 80 کیلومتری شمال غربی این شهر اردو زد.

6. اگر امام حسین(ع)کوفیان را به خوبی می‌شناخت و بی وفایی آنان را دیده بود، پس چرا مسلم بن عقیل، پسر عموی خویش را به کوفه فرستاد تا حرکت و واکنش اجتماع کوفی را از نزدیک ببیند؟!
پاسخ: چون هزاران نامه از طرف کوفیان به امام رسید که طی آنها اعلام آمادگی برای بیعت با امام کرده بودند، از طرف دیگر، امام با حکومت یزید مخالفت کرده وارد مکه شده بود، و در مکه نیز احساس نا امنی می‌کرد، با بررسی همه گزینه‌ها، کوفه به شرط وفاداری بهترین بود! از طرف دیگر ردّ دعوت آنها بدون هیچ گونه بررسی درست نبود زیرا امام به نوعی احساس وظیفه و تکلیف می‌کرد. در واقع، اجابت دعوت مردم کوفه از طرف امام حسین(ع) بی‌شباهت به قبول خلافت توسط علی(ع)، پس از قتل خلیفه سوم نبود. علی(ع) در آن شرایط مایل به قبول خلافت نبود، بلکه آن را نا موفق ارزیابی می‌کرد. اما چون با اصرار امت روبرو شد، پذیرفت. امام حسین(ع) نیز احساس وظیفه می‌کرد. به تعبیر شهید مطهری، قبول دعوت مردم کوفه از طرف امام حسین(ع) "همکاری و تعاون" بود، اما مخالفت با یزید و ایستادگی در برابر او، "تهاجم" به حساب می آمد. البته باید توجه داشت که کوفه باید به عنوان محل قیام در نظر گرفته شود، اما قیام حضرت، ماه‌ها پیش از رسیدن نامه‌های کوفه در مکه، آغاز شده بود و در واقع کوفیان پس از آغاز قیام، به امام پیوستند امام در اصلِ قیام نقش نداشتند، اگر اهل کوفه هم وجود نداشتند، امام حسین(ع) با یزید بیعت نمی‌کرد، چنانکه سال‌ها پیش با ولیعهدی او بیعت نکرده بود و پیش از حرکت به مکه نیز در مدینه زیر بار بیعت او نرفته بود.

 

پی نوشتها:

.1 الكافی ،ج 2،ص18،باب دعائم الإسلام‏ ،ح5 .
.2 نساء|10
.3 حر عاملی، وسائل الشیعه، ج5، ص479 ، ابواب صلاه الخوف، باب2، حدیث1
.4 سید بن طاووس، اللهوف علی قتلی الصفوف، ص165
.5 طبری، تاریخ الامم و الملوك، ج5، ص441
6 . در این باره در کتاب " تاریخ قیام و مقتل جامع سید الشهداء" جلد دوم به تفصیل بحث و بررسی شده است.
7 . دانشنامه امام حسین(ع) ، ج8، و نقشه جغرافیایی پیوستی آخر كتاب را بنگرید.

درباره وبلاگ

مدیر وبلاگ : عشق ولایت

آخرین پست ها

جستجو

نظرسنجی

  • نظر شما در مورد وبلاگ عاشقان ولایت چیست؟






نویسندگان